Наталля Каліцька

RSS Feed

Дажджлівае жніва

Яшчэ не ацэнена

Паспелі чарніцы - паспела і жыта.
Грымяць навальніцы над полем сярдзіта.
Цяжкое калоссе да долу прыпала,
Нібыта ніколі свабоды не знала.

Прамоклая ніва чакае ўмалоту,
Не хоча на жніва цярпець яна гнёту.
Ідзіце, грымоты, на землі сухія,
Рабіце налёты на землі другія.

Пашліце, нябёсы, нам яснае сонца,
Каб высахлі росы да самага донца,
Каб хлебнае поле ды пожняю стала,
Каб ліўняў ніколі яно не спазнала

Купальскае кола

Яшчэ не ацэнена

Коціцца кола лугам, сцяжынкай,
Сонца любуецца кожнай травінкай:
Мятаю, рутай, піжмай, падбелам,
Белаю кашкай, скрыпенем, кменам.

Коціцца кола полем, узлессем,
Тоіцца папараць-кветка ў лесе .
Кветку хто ноччу там адшукае,
Шчасце і долю навечна спазнае.

Коціцца кола ў цёмную ночку,
Ружа асыплецца сумна ў садочку.
В’юцца вяночкі дзявочай рукою,
Доля прадкажацца светлай ракою.

Коціцца кола ў самае лета,
Песня якому яшчэ недапета,
Потым пакоціцца зноў у Каляды,
Шлях усяленскай любові пачаты.

Сёмуха

Яшчэ не ацэнена

Адляцела вясна к небакраю
Белым пухам к вялікаму святу.
Намалаю зялёнага маю,
Прыбяру я на Сёмуху хату.

Мне вянок завіваць пазнавата.
Хай другія яго завіваюць!
Ад душы пачастую я свата,
Калі госці ў дом завітаюць.

Не бывае любові замнога.
Сонцам кожная кветка сагрэта.
Пачынаецца святам дарога
У вясёлае, звонкае лета.

Усе аўтары