Ніна Аксёнчык

RSS Feed

Жнівень сыходзіць

Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Жнівень сыходзіць...
На ціхіх ракітах
Парасцярушана мяккая вохра.
У ізумрудных густых аксамітах
Ірдзее атава азябла і мокра.
І ледзьве чутна на ветрыку ціхім
Дзягіль схіляецца да маргарыткі...
Як невыказаны смутак бусліхі –
Лугу пажухлага стынуць набыткі.
Толькі аер, сонцацвет, лёгкі мятлік,
Моцным карэннем счапіўшыся ў згодзе,
Быццам руплівы, натомлены ратнік,
Скарыцца не хочуць прыродзе.
Чырванню, сонцам, брыльянтамі ў росах
Луг акрапілі яны ў цішыні...
Багаславенны ж вы будзьце ў нябёсах,
Красак апошніх жывыя агні.
Багаславенныя ж будзьце, і годы,
На пераходзе у бабіна лета –
Як найярчэйшыя краскі прыроды,
Як завяршальны радок у санета.

Мроі белых туманоў

Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

На зары ліловым вадаспадам
Пралілося неба на траву.
І рака замроілася садам,
Уздыхнуўшы ціха на плыву.

Ці то белым полымем аблокі
Прыляглі на вербах, лазняку,
Запаліўшы мройныя аблогі,
Ручнікі спусціўшы у раку.

Ці то водгук зоркавага шляху –
Вечнасці прызнальнае “люблю”
Ахінуў мелодыямі Баха
І абняў заспаную зямлю.

Ой туманы, белыя туманы –
Мары-мроі золкавай зямлі…
Быццам дух, нябёсамі абраны,
Коні над вадою паплылі.