Уладзімір Марук

Вырвуцца з рук хвіліны
                                      і паляцяць да зор. 
Здыме ліхтар прад небам
                                        брыдкі свой капялюш.
Месяц звыкла мяняе
                                 свой абрыс і калёр,
Быццам зноў паўтарае
                                    постаці нашых душ.
Зменіцца квадра.
                           Гэта
                                   лета пайшло на спад.
Мята з паўночы пахне
                                   нібы апошні раз.
Цяжка ўявіць,
                      што бачыш
                                          часу свайго распад,
Думаючы пры гэтым
                                  пра несканчоны час.