Жніво

Наспелая постаць шчаслівых пасеваў 
   За вёскай, на сонным лясоў рубяжы, 
   Ссівелы ўжо колас схінула к мяжы 
У сумным шаптанні: «Дзе, жнеі мае вы?» 

I жнеі сышліся. – Направа, налева 
   Кладучы ў снапы каласы-старажы, 
   Зашасталі глуха сярпы, як нажы, 
Пад жніўныя вечна старыя напевы. 

   Спагадная, нудная песня плыве, 
Губляючы ў пушчы свае пералівы, 
У шэлестах белага коласу нівы. 

   Плыве гэта песня ка мне і заве, 
I ў сэрцы звініць, як каса у траве: 
«Ты так жа, брат, сееш... а дзе тваё жніва?»